Podróże Guliwera; Swift Jonatan

irlandzka powieść z początku XVIII wieku, przy której czytelnik ma niejedną okazję by uciąć sobie drzemkę. Powieści brak suspensu, wszystko wydaje się od razu pewne, przyszłość bohaterów niezagrożona. Tytułowego Guliwera obdarto z życia wewnętrznego, nie opisując jego nadziei, lęków, sympatii czy antypatii. Wiemy że od dziecka chciał zostać marynarzem, przez co uczył się na lekarza. Trafia na wyspę Liliputów, gdzie mieszkają na cal wysokie, człekokształtne stworzonka, posługujące się odrębnym językiem, posiadające cesarza, a więc cesarstwo, własne zabawy, czy też zasady życia społecznego. Według autora któremu z łatwością przychodzi chwalenie, bardzo mądre są te zasady, a sam Guliwer z całą swoją łagodnością i iście angielską flegmą, wykazuje wiele roztropności. Można by rzec sielanka, nuda i banalność.