Spotkania z wybitnymi ludźmi; Gurdżijew G.I.

Autor zaczyna od opisu zdarzeń ze swego dzieciństwa, szczególnie zaś wpływu ojca, jednego z ostatnich ludzi, którzy przechowali ślady pradawnej kultury, przekazywanej drogą tradycji ustnej. Gurdżijew dostawszy się w młodości pod kuratelę dziekana Katedry w Karsie, otrzymał od tego człowieka – który wiedział, jak pielęgnować zamiłowanie do ważkich wartości – zarówno przeszkolenie religijne, jak i nowoczesne wychowanie naukowe.
W miarę jak Gurdżijew dorastał, jego pragnienie zrozumienia sensu ludzkiego życia stało się tak silne, że zaczął przyciągać do siebie grupę „wybitnych ludzi” – wśród nich inżynierów, lekarzy, archeologów itd. Wyruszył z nimi do wielu krajów Bliskiego Wschodu i Azji Środkowej w poszukiwaniu poznania, które, jak czuli, na pewno kiedyś istniało, ale którego prawie wszystkie ślady gdzieś zaginęły.
Po wielu ogromnych i nieprzewidzianych trudach Gurdżijew odnalazł, wraz ze swoimi towarzyszami, zaledwie kilka osób i odizolowanych grup – za każdym razem otrzymując od nich fragmenty owego poznania – aż do chwili, w której wrota pewnej szkoły, gdzie wreszcie pojął, jak można połączyć wszystkie zasady ezoterycznego nauczania, stanęły przed nim otworem. Gurdżijew szkołę tę nazywa po prostu Bractwem Światowym i nic poza tym o niej nie mówi.
Od tego momentu, aż do samej śmierci, Gurdżijew zaczyna „żyć” tymi zasadami, wystawiając je na próbę najsurowszych dyscyplin wewnętrznych.