Panopticum bzdury, czyli POlska 1982 w krzywym zwierciadle wolnej prasy

Monografia autorstwa dr. Marka Jedynaka to pierwsze w historiografii polskiej opracowanie naukowe, które traktuje o weteranach II wojny światowej z ich perspektywy. Analizuje dzieje najstarszego i przez szereg lat jedynego zorganizowanego, autonomicznego i niezależnego od ZBoWiD środowiska kombatanckiego w Polsce Ludowej. Dla urzeczywistnienia celów postawionych przez najwyższe władze polityczno-wojskowe II Rzeczypospolitej Polskiej, grupa ta sformowała się spośród żołnierzy dwóch jednostek bojowych Armii Krajowej: Zgrupowań Partyzanckich AK „Ponury” pod dowództwem cichociemnego por./płk. Jana Piwnika „Ponurego” (1943 r.) oraz I batalionu 2 pułku piechoty Legionów AK pod dowództwem cichociemnego por./mjr. Eugeniusza Gedymina Kaszyńskiego „Nurta” (1944 r.). W sposób zorganizowany, lecz nieformalny, kombatanci działali w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, nieprzerwanie od 1957 do 1989 r. Zadaniem, które postawili przed sobą, było upamiętnienie czynu zbrojnego Armii Krajowej w walce o niepodległość Polski podczas II wojny światowej. Wokół tej myśli przez ponad trzydzieści lat skupiało się życie setek byłych partyzantów. Poza udokumentowaniem dziejów najstarszego w Polsce kręgu weteranów AK, autor próbuje odpowiedzieć na kilka ważnych pytań. Jaki wpływ na Środowisko „Ponury”–„Nurt” miała polityka historyczna, funkcjonująca w PRL? Co powodowało, że grupa byłych żołnierzy zintegrowała się, objęła wspólny cel i przez kilkadziesiąt lat, w zwartym kolektywie, go realizowała? Jakie znaczenie miały miejsca, w których gromadzili się i działali weterani? Co ich różniło od innych grup kombatanckich? Wreszcie, czy obrany kierunek – z perspektywy lat był właściwy i jakie przyniósł efekty? Czy Środowisko „Ponury”–„Nurt” zrealizowało zadania powierzone żołnierzom rozwiązywanej Armii Krajowej w 1945 r. przez Komendanta Głównego i Radę Jedności Narodowej? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdą Państwo w prezentowanej książce Niezależni kombatanci w PRL.

Historia 10. Pułku Dragonów, jego sztandaru, opis odznak (honorowych, rozpoznawczych, pamiątkowych) i proporczyków oraz biogramy dowódców od sformowania do rozwiązania pułku. Całość w oparciu o kronikę i dziennik działań bojowych pułku, zachowane w Instytucie Sikorskiego dokumenty oraz o wspomnienia żołnierzy. Uzupełnieniem tekstu jest kilkaset, często unikalnych, fotografii, rysunków i mapek, dokumenty źródłowe, schematy organizacyjne, zestawienia stanów osobowych. Książka jest niezwykle przydatna dla osób prowadzących badania nad historią jednostek pancernych i zmotoryzowanych WP. Spis treści: Wstęp, nazwa oddziału, Sztandar, Proporczyki i proporce, Odznaka pamiątkowa, Odznaki honorowe, Dowódcy oddziału, Odznaki pamiątkowe, Odznaki rozpoznawcze, Sznury naramienne, Oznaki rozpoznawcze i numery na pojazdach, Znaki rozpoznawcze i kod kolorystyczny pułku i szwadronów, Nazwy pojazdów, Marsz pułkowy, Kronika pułku, Sygnaliści, Pułkowy dudziarz, We Francji, W Szkocji, Po wojnie na wyspie ostatniej nadziei, Załączniki, Organizacja – stan na dzień 1 sierpnia 1944 r., Wykaz nazwisk żołnierzy służących w oddziale w latach 1940-1947, indeks nazwisk.